PNoy SONA 2012

Posted April 2, 2013 by ofwempowerment
Categories: Uncategorized

State of the Nation Address
of
His Excellency Benigno S. Aquino III
President of the Philippines
To the Congress of the Philippines

[English translation of the speech delivered at the Session Hall of the House of Representatives, Batasan Pambansa Complex, Quezon City, on July 23, 2012]

Senate President Juan Ponce Enrile; Speaker Feliciano Belmonte; Vice President Jejomar Binay; former Presidents Fidel Valdez Ramos and Joseph Ejercito Estrada; eminent Justices of the Supreme Court; distinguished members of the diplomatic corps; honorable members of the House of Representatives and of the Senate; our leaders in local government; members of our Cabinet; uniformed officers of the military and of the police; my fellow public servants; and, of course, to my Bosses, the Filipino people, a pleasant afternoon to all.

This is my third SONA. It wasn’t too long ago when we began to dream again; when, united, we chose the straight and righteous path; when we began to cast aside the culture of wang-wang, not only in our streets, but in every sector of society.

It has been two years since you said: We are tired of corruption and of poverty; it is time to restore a government that is truly on the side of the people.

Like many of you, I have been a victim of the abuse of power. I was only 12 years old when Martial Law was declared. For seven years and seven months, my father was incarcerated; we lived in forced exile for three years. I saw for myself how many others also suffered.

These experiences forged the principles I now live by: Where a citizen is oppressed, he will find me as an ally; where there is an oppressor, I will be there to fight; where I find something wrong in the system, I will consider it my duty to right it.

Martial Law ended long ago and when it did, we were asked: “If not us, then who?” and “If not now, then when?” Our united response: let it be us, and let it be now. The democracy that was taken from us by force was reclaimed peacefully. And in so doing, we brought light to a dark chapter in our history.

Article-SONALet it not be forgotten: Martial Law was borne because a dictator manipulated the Constitution to remain in power. And to this day, the battle rages: between those who seek a more equitable system, and those who seek to preserve their privileges at the expense of others.

The specters of a lost decade haunted us from our first day in office.

There was the North Rail contract—an expensive project that became even more expensive after renegotiation. Ironically, the higher cost came with fewer public benefits; a fleet of 19 train sets was reduced to three, and the number of stations, from five to two. To make matters worse, the debts incurred from the project are now being called in.

We had GOCCs handing out unwarranted bonuses, despite the losses already suffered by their agencies. We had the billions wasted by PAGCOR on—of all things—coffee. We had the suspect management practices of the PNP, which involved ignoring the need to arm the remaining 45 percent of our police force, just to collect kickbacks on rundown helicopters purchased at brand-new prices.

We were left with little fiscal space even as debts had bunched up and were maturing. We were also left a long list of obligations to fulfill: A backlog of 66,800 classrooms, which would cost us about 53.44 billion pesos; a backlog of 2,573,212 classroom chairs, amounting to 2.31 billion pesos. In 2010, an estimated 36 million Filipinos were still not members of PhilHealth. Forty-two billion pesos was needed to enroll them. Add to all this the 103 billion pesos needed for the modernization of our Armed Forces.

To fulfill all these obligations and address all our needs, we were bequeathed, at the start of our term, 6.5 percent of the entire budget for the remaining six months of 2010. We were like boxers, sent into the ring blindfolded, with our hands and feet bound, and the referee and the judges paid off.

In our first three months in office, I would look forward to Sundays when I could ask God for His help. We expected that it would take no less than two years before our reforms took hold. Would our countrymen be willing to wait that long?

But what we know about our people, and what we had proven time and again to the world was this: Nothing is impossible to a united Filipino nation. It was change we dreamed of, and change we achieved; the benefits of change are now par for the course.

Roads are straight and level, and properly paved; this is now par for the course.

Relief goods are ready even before a storm arrives. Rescue services are always on standby, and the people are no longer left to fend for themselves. This is now par for the course.

Sirens only blare from the police cars, from ambulances, and from fire trucks—not from government officials. This is now par for the course. The government that once abused its power is finally using that power for their benefit.

Reforms were established as we cut wasteful spending, held offenders accountable for their actions, and showed the world that the Philippines is now open for business under new management.

What was once the sick man of Asia now brims with vitality. When we secured our first positive credit rating action, some said it was pure luck. Now that we have had eight, can it still just be luck? When the Philippine Stock Exchange index first broke 4,000, many wondered if that was sustainable. But now, with so many record highs, we are having trouble keeping score: For the record, we have had 44, and the index hovers near or above 5,000. In the first quarter of 2012, our GDP grew by 6.4 percent, much higher than projected, the highest growth in the Southeast Asian region, and the second only to China in the whole of Asia. Once, we were the debtors; now, we are the creditors, clearly no laughing matter. Until recently, we had to beg for investments; now, investors flock to us. Some Japanese companies have said to us, “Maybe you’d like to take a look at us. We’re not the cheapest but we’re number one in technology.” Even the leader of a large British bank recently came looking for opportunities.

Commentators the world over voice their admiration. According to Bloomberg Business week, “Keep an eye on the Philippines.” Foreign Policy magazine, and even one of the leaders of ASEAN 100, said that we may even become “Asia’s Next Tiger.” Ruchir Sharma, head of Morgan Stanley’s Emerging Market Equities said, “The Philippines is no longer a joke.” And it doesn’t look like he’s pulling our leg, because their company has invested approximately a billion dollars in our markets. I only wish that the optimism of foreign media would be shared by their local counterparts more often.

And we are building an environment where progress can be felt by the majority. When we began office, there were 760,357 household-beneficiaries of the Pantawid Pamilyang Pilipino Program. Our target: 3.1 million within two years. By February of this year, the three millionth household-beneficiary of Pantawid Pamilya had been registered. Next year, we will enroll 3.8 million households—five times what we had at the beginning of our term.

This is a long-term project, with far-reaching impact. The research is in its initial stages, but already the figures show promise. Based on data from the DSWD: 1,672,977 mothers now get regular checkups; 1,672,814 children have been vaccinated against diarrhea, polio, measles, and various other diseases; 4.57 million students no longer need to miss school because of poverty.

When we first took office, only 62 percent of Filipinos were enrolled in PhilHealth. Enrollment was not necessarily based on need but on being in the good graces of politicians. Now, 85 percent of our citizens are members. This means that since we received our mandate, 23.31 million more Filipinos have access to PhilHealth’s array of benefits and services.

And here’s even better news: the 5.2 million poorest households identified by our National Household Targeting System will now fully benefit from PhilHealth’s programs, free of charge. Because of the Department of Health’s No Balance Billing Policy, treatment for dengue, pneumonia, asthma, cataracts—as well as treatments for catastrophic diseases like breast cancer, prostate cancer, and acute leukemia—can be availed of for free by our poorest countrymen.

The process for our poorest PhilHealth members: Enter any government hospital. Show your PhilHealth card. Get treatment. And they return to their homes without having to shell out a single centavo.

One of the briefings I attended noted that four out of ten Filipinos have never seen a health professional in their entire lifetime. Other figures are more dire: Six out of ten Filipinos die without being attended to by health professionals.

But whatever the basis, the number of Filipinos with no access to government health services remains a concern. And we are acting on this: In 2010, ten thousand nurses and midwives were deployed under the RNHeals Program; to date, we have deployed 30,801. Add to this over 11,000 Community Health Teams tasked to strengthen the links between doctors and nurses, and the communities they serve.

And today, because of efficient targeting, they are deployed to where they are most needed: to areas that have been for so long left in the margins of society. We have sent our health professionals to 1,021 localities covered by the Pantawid Pamilya, and to the 609 poorest cities and municipalities, as identified by the National Anti-Poverty Commission.

This new system addresses two issues: thousands of nurses and midwives now have jobs and an opportunity to gain valuable work experience; at the same time, millions of our countrymen now have increased access to quality health care.

But we are not satisfied with this. What we want: true, universal, and holistic health care. This begins not in our hospitals, but within each and every household: Increased consciousness, routine inoculation, and regular checkups are necessary to keep sickness at bay. Add to this our efforts to ensure that we prevent the illnesses that are in our power to prevent.

For example: Last year, I told you about our anti-dengue mosquito traps. It is too early to claim total victory, our scientists are rigorous about testing, but the initial results have been very encouraging. read more>>>>

SONA ni PNoy 2011

Posted July 25, 2011 by ofwempowerment
Categories: PNoy SONA

State of the Nation Address of
His Excellency Benigno S. Aquino III
President of the Philippines
To the Congress of the Philippines

[Delivered at the Session Hall of the House of Representatives, Batasan Pambansa Complex, Quezon City on July 25, 2011]

Senate President Juan Ponce Enrile; Speaker Feliciano Belmonte; Bise Presidente Jejomar Binay; mga dating Pangulong Fidel Valdez Ramos at Joseph Ejercito Estrada; Chief Justice Renato Corona at ang ating mga kagalang-galang na mahistrado ng Korte Suprema; mga kagalang-galang na kasapi ng diplomatic corps; mga butihing miyembro ng Kamara de Representante at ng Senado; mga Local Government officials; mga miyembro ng ating Gabinete; mga unipormadong kasapi ng militar at kapulisan; mga kapwa ko nagseserbisyo sa taumbayan;

At sa mga minamahal kong kababayan, ang aking butihing mga boss:

Humarap po ako sa inyo noong aking inagurasyon at sinabing: Walang wang-wang sa ating administrasyon. At ngayon, patuloy nating itinitigil ito. Naging hudyat at sagisag po ito ng pagbabago, hindi lamang sa kalsada, kundi pati na rin sa kaisipan sa lipunan.

P-Noy SONA 2011

Sa matagal na panahon, naging simbolo ng pang-aabuso ang wang-wang. Dati, kung makapag-counterflow ang mga opisyal ng pamahalaan, para bang oras lang nila ang mahalaga. Imbes na maglingkod-bayan, para bang sila ang naging hari ng bayan. Kung maka-asta ang kanilang mga padrino’t alipores, akala mo’y kung sinong maharlika kung humawi ng kalsada; walang pakialam sa mga napipilitang tumabi at napag-iiwanan. Ang mga dapat naglilingkod ang siya pang nang-aapi. Ang panlalamang matapos mangakong maglingkod—iyan po ang utak wang-wang.

Wala silang karapatang gawin ito. Ayon sa batas, tanging ang Presidente, Bise Presidente, Senate President, House Speaker, Chief Justice, at pulis, bumbero, at ambulansya lang ang awtorisadong gumamit ng wangwang para sa kanilang mga opisyal na lakad. Kung sa trapiko nga ay di masunod ang batas, paano pa kaya sa mga bagay na mas malaki ang makukuha, tulad ng sa mga proyektong pinopondohan ng kaban ng bayan?

Kayo po ba gusto ninyong makulong ang lahat ng tiwali? Ako rin. Gusto ba ninyong matanggal ang wang-wang, hindi lamang sa kalsada, kundi sa kaisipang nagdulot ng baluktot na sistema na pagkatagal-tagal na nating pinagtiisan? Ako rin. Gusto po ba ninyong mabigyan ng patas na pagkakataon ang lahat na umasenso? Ako rin.

Narito po ang halimbawa ng resulta ng ating kampanya kontra wang-wang sa sistema. Nitong taong ito, taumbayan na mismo ang nagsabi, nabawasan ang nagugutom sa kanila. Mula 20.5% na self-rated hunger noong Marso, bumaba na ito sa 15.1% nitong Hunyo, katumbas ng isang milyong pamilyang Pilipinong nagugutom dati, pero ngayon ay nakakakain na nang tama kada araw.

Sa larangan po ng negosyo, sino ba ang nag-akalang pitong ulit nating malalampasan ang all-time-high ng stock market? Ang dating 4,000 index na inaakalang hindi maaabot, o kung maabot man ay pansamantala lang, ngayon, pangkaraniwan nang hinihigitan.

Kung dati napako na ang bansa sa mababang credit ratings, itinaas ng Moody’s, Standard and Poors, Fitch, at Japan Credit Ratings Agency ang ating ranking, bilang pagkilala sa ating tamang paggugol ng pondo at sa malikhain nating pananalapi. Ang mataas na credit rating, magpapababa ng interes sa perang inuutang natin. Kumpara sa unang apat na buwan ng nakaraang taon, mas malaki po ng 23 billion pesos ang natipid nating interest payments mula Enero hanggang Abril ng 2011. Maaari na po nitong sagutin ang dalawang milyon at tatlongdaan libong benepisyaryo ng CCT hanggang sa katapusan ng 2011.

Paalala ko lang po, sa siyam at kalahating taon bago tayo maitalaga sa puwesto, iisang beses lang tayong nakatikim ng ratings upgrade, at anim na beses pang na-downgrade ng iba’t ibang ratings agency. Sa isang taon pa lang po natin, apat na beses na tayong nabigyan ng upgrade. Alam naman po natin na hindi madaling ma-upgrade sa panahon ngayon. Itong mga ratings agency, nabatikos na mali raw ang payo bago magkakrisis sa Amerika, kaya ngayon ay mas makunat na sila sa pagbibigay ng magandang ratings, at nakikita nga natin ito sa sunud-sunod na pag-downgrade sa ibang bansa. Pero tayo po, inupgrade pa nila. Sang-ayon silang lahat: gumanda at lalo pang gaganda ang ekonomiya ng Pilipinas. Isang hakbang na lang po, aabot na tayo sa investment grade, at wala pong tigil ang ating economic team upang tuluyan na tayong makaarangkada.

At may mabubuting balita pa pong parating. Dahil wala nang wang-wang sa DOE, muling nabuhay ang kumpiyansa ng mga namumuhunan sa ating energy sector. Patunay dito ang isandaan at apatnapung kumpanya na nakahandang tumaya sa eksplorasyon at pagpapalakas ng ating oil at natural gas resources. Sa huling energy contracting round noong 2006, tatlumpu’t lima lang po ang nakilahok. Nitong Biyernes lamang po, nilagdaan na ang panibagong kasunduan para sa isang bagong power plant sa Luzon grid upang pagdating ng 2014, may mas mura at mas maaasahang pagmumulan ng enerhiya ang bansa.

May kumpiyansa, may pag-asa, at tinutupad po natin ang ating mga pangako. Naaalala ko nga po ang babaeng nakausap ko nang ako’y unang nagha-house-to house campaign. Ang kaniyang hinaing: “Miski sino naman ang manalo, pare-pareho lang ang kahihinatnan. Mahirap ako noong sila ay nangangampanya; mahirap ako habang nakaupo sila, at mahirap pa rin ako pag nagretiro na sila.” Sa madaling salita, ang hinaing po ng marami, “Walang pakialam ang mga pinuno namin kahapon, wala silang pakialam ngayon. Bukas, wala pa rin silang pakialam.”

Di po ba’t may katuwiran naman siya sa pagsasabi nito, dahil sa pagwawang-wang sa mga ahensya ng gobyerno? Wang-wang po ang pagbili ng helicopter sa presyong brand new, pero iyon pala ay gamit na gamit na. Wang-wang ang milyun-milyong pabuya na tinanggap ng mga opisyal ng GOCC, tulad ng sa Philippine National Construction Corporation, gayong hindi naman sila nakapaghandog ng disenteng serbisyo, at ibinaon pa sa utang ang kanilang mga ahensya. Bago sila bumaba sa puwesto, dalawandaan, tatlumpu’t dalawang milyong piso po ang inomento ng dating pamunuan ng PNCC sa kanilang sarili. 2007 pa lang po, wala na silang prangkisa; lahat ng kikitain, dapat diretso na sa pambansang gobyerno. Hindi na nga nag-abot ng kita, sinamantala pa ang puwesto. Ang bonus nila mula 2005 hanggang 2009, dinoble pa nila sa unang anim na buwan ng 2010. Ibinaon na nga po nila sa bilyun-bilyong pisong utang ang kanilang tanggapan, nasikmura pa nilang magbigay ng midnight bonus sa sarili.

Para po pigilan ang pagwang-wang sa kaban ng bayan, sinuyod at sinuri natin ang mga programa. Dalawang magkasunod na taon na po nating ipinatutupad ang zero-based budgeting, na nagsisilbing kalasag sa walang-saysay na paggastos.

Sa Laguna Lake po, magtatanggal nga ng 12 million cubic meters sa dredging, pero pagkatapos ng tatlong taon, garantisado naman itong babalik. 18.7 billion pesos ang magiging utang natin para lang maglaro ng putik. Hindi pa bayad ang utang, nag-expire na ang pakinabang. Pinigilan po natin iyan. Ang food-for-school program na bara-bara lang ang paghahanap ng benepisyaryo, at iba pang inisyatibang pinondohan ngunit walang pinatunguhan—binura na natin sa budget upang ang pera namang nalibre, ay mailaan sa mga proyektong totoong may silbi.

Ang budget po ang pinakamalinaw na pagsasabuhay ng ating tuwid na landas. Ang aking pahiwatig sa lahat ng gusto pang ilihis tayo rito: Kung mang-aagrabyado ka lang ng mahirap, huwag ka nang magtangka. Kung sarili mo lang ang papayamanin mo, huwag ka nang magtangka. Kung hindi iyan para sa Pilipino, huwag ka nang magtangka.

Sana masabi na natin na tapos na ang utak wang-wang, pero nakikita po natin ang latak ng ganitong kaisipan na pilit bumubulahaw sa aliwalas ng ating biyahe sa tuwid na landas.

Mukhang marami rin po kasi ang nagwawang-wang sa pribadong sektor. Ayon sa BIR, mayroon tayong halos 1.7 million na self-employed at professional tax payers gaya ng mga abogado, doktor, negosyante na nagbayad lamang, sa suma total, ng 9.8 billion pesos noong 2010. 5,783 pesos lang ang ibinayad na income tax ng bawat isa sa kanila—ang ibig sabihin, kung totoo po ito, ang kabuuang kita nila ay umaabot lang ng 8,500 pesos lamang kada buwan. Mababa pa sa minimum wage. Naman.

Nakikita naman po ninyong napupunta na sa tama ang buwis ninyo, kaya wala na pong dahilan upang iwasan natin ang pagbabayad. Nananawagan po ako sa inyo: Hindi lang po gobyerno, kundi kapwa natin Pilipino ang pinagkakaitan sa hindi pagbabayad ng tamang buwis.

Pinananagot at pananagutin po natin ang wang-wang saanmang sulok ng gobyerno. Ang masakit, hanggang sa mga araw pong ito, may sumusubok pa ring makalusot. Mayroon nga pong isang distrito sa Region 4B, may proyektong gagastusan ng 300 million pesos. Kaso hanggang 50 million pesos lang ang puwedeng aprubahan ng district engineer.

Kaya naisip nilang ichop-chop ang proyekto para di lumampas sa 50 million pesos ang halaga, at di na umabot sa regional at central office ang mga papeles. Kani-kaniyang diskarte, kani-kaniyang kaharian ang nadatnan nating situwasyon sa DPWH. Sinubukan nilang ipagpatuloy ang nakasanayan na nila. Kadalasan, dahil sa lump-sum na pagbibigay ng pondo, wala nang tanung-tanong kung ano ang plano at detalye ng proyekto. Miski yata bahay ng gagamba ang ipapatayo, bibigyan ng pondo, basta may padrino.

Hindi ito pinalusot ni Secretary Babes Singson. Tinanggal na niya sa puwesto ang district engineer. Pinigilan din po ang pag-award ng proyektong ito para busisiin kung ano pang magic ang nangyari. Masusi na ring iniimbestigahan lahat ng nagkuntsabahan. Ang mga kontratistang mapatunayang nakipagsabwatan para mag-tongpats sa mga proyekto, ibablack-list natin.

Tingnan nga po ninyo ang idinulot na perhuwisyo ng pagwawang-wang sa sistema: Tuloy ang pagdusa ng mamamayang dapat nakikinabang na sa proyekto ng bayan.

Hindi lang po iyan sa region 4B nadiskubre. Ngunit natigil na po ito dahil hindi na padrino kundi tamang proseso ang naghahari sa DPWH. Hindi na puwedeng walang work program; kailangang magpakita ng pinag-isipang plano para hindi magkasalungat ang pagsasagawa ng mga proyekto. Malinis at hayag na ang bidding, at pantay na ang pagkakataon sa pagpasok ng mga kontratista.

Sa sistemang pinaiiral ngayon sa DPWH, nakatipid na tayo ng dalawa’t kalahating bilyong piso, at umaasa tayo na aabot pa sa anim hanggang pitong bilyong piso ang matitipid sa taon na ito. Ang pinakamahalaga po, nakakaasa na tayo sa mga kalsadang matino, hindi ‘yung maambunan lang ay lulundo o mabibiyak agad. Paniwala natin dati, imposibleng maitama ng DPWH ang sistema nila. Hindi lang po ito posible; sa unang taon pa lamang, ginagawa na natin ito.

Kahit po sa mga bukirin, may mga nagwawang-wang din. Bago tayo maupo noong 2010, nag-angkat ang bansa ng 2.3 million metric tons ng bigas. 1.3 million metric tons lamang ang kailangan nating angkatin, ngunit pinasobrahan pa nila ito ng isang milyon. Dahil nga sobra-sobra ang inangkat, kinailangan pa nating gumastos muli sa mga bodegang pagtatambakan lang naman ng barko-barkong bigas.

Ilang taon bang walang saysay na pinasobrahan ang bigas na inaangkat? Dahil dito, umiral ang pag-iisip na habambuhay na tayong aangkat ng bigas. Ang akala ng marami, wala na talaga tayong magagawa.

Ngunit sa loob lamang ng isang taon, pinatunayan nating mali sila. Ngayon, ang dating 1.3 million metric tons na kakulangan natin sa bigas, halos nangalahati na; 660,000 metric tons na lang po ang kailangan nating angkatin. Kahit dagdagan pa natin iyan ng panangga laban sa sakuna at gawing 860,000 metric tons—na ginagawa na nga po natin—mas mababa pa rin ito sa tinatayang taunang kakulangan na 1.3 million metric tons.

At hindi po buwenas lang ang nangyaring pag-angat ng ating rice productivity. Bunga po ito ng matinong pamamalakad: ng paggamit ng maiinam na klase ng binhi, at masusi at epektibong paggastos para sa irigasyon. Nito nga pong nakaraang taon, labing-isang libo, animnaraan at labing-isang bagong ektarya ng bukirin ang napatubigan natin. Dagdag pa iyan sa halos dalawandaan at labindalawang libong ektarya na nakumpuni o nabigyang muli ng irigasyon matapos ang panahon ng pagkakatiwangwang. Ang resulta: umangat ng 15.6% ang inani nating palay noong nakaraang taon.

Ang gusto nating mangyari: Una, hindi tayo aangkat ng hindi kailangan, para lang punan ang bulsa ng mga gustong magsariling-diskarte ng kita sa agrikultura. Ikalawa: Ayaw na nating umasa sa pag-angkat; ang isasaing ni Juan dela Cruz, dito ipupunla, dito aanihin, dito bibilhin.

Balikan din po natin ang dinatnang kalagayan ng ating mga kawal at kapulisan. Labingtatlong libong piso po ang karaniwang suweldo ng isang PO1 sa Metro Manila. Apat na libong piso daw rito ang napupunta sa upa ng bahay. Tila tama nga po na isang-katlo ng kanilang sahod diretso na sa upa. Isang-katlo pa nito, para naman sa pagkain. At ang natitirang isang-katlo, para sa kuryente, tubig, pamasahe, pampaaral sa anak, gamot sakaling may magkasakit, at iba pa. Maganda na nga po kung tumabla ang kita niya sa gastusin. Kapag naman kinapos, malamang sa five-six po sila lalapit. At kapag nagpatung-patong ang interes ng utang nila, makatanggi kaya sila sa tuksong dumelihensya?

Kaya ang ipinangako nating pabahay nitong Pebrero, ngayong Hulyo ay tinutupad na. Nakapag-abot na po tayo ng apat na libong Certificate of Entitlement to Lot Allocation sa magigiting nating kawal at pulis. Bahagi pa lang po ito ng target nating kabuuang dalawampu’t isang libo at walong daang bahay sa pagtatapos ng taong ito. Ang dating apatnalibong ibinabayad para sa upa kada buwan, ngayon, dalawandaang piso na lang, para pa sa bahay na pagmamay-ari talaga nila. Ang dating nalalagas na halaga na pambayad sa buwanang renta, maaari nang igugol para sa ibang gastusin.

Mayroon pa raw pong mahigit isang libong bahay na natitira, kaya po sa mga pulis at sundalo nating di pa nakakapagpasa ng papeles, last call na po para sa batch na ito. Pero huwag po kayong mag-alala, sa susunod na taon, lalawak pa ang ating pabahay, at hindi lang pulis at kawal sa Luzon ang makikinabang. Inihahanda na ng NHA ang lupang patatayuan sa Visayas at Mindanao, para sa susunod na taon, makapagpatayo na tayo ng mga bahay doon. Sa ating mga kawani ng Bureau of Jail Management and Penology at Bureau of Fire Protection, may good news po ako: kasama na po kayo rito.

Kung seguridad na rin lang po ang ating pag-uusapan, di ba’t karugtong din nito ang ating pambansang dangal? Dati, hindi man lang natin makuhang pumalag tuwing may sisindak sa atin sa loob mismo ng ating bakuran. Malinaw ang pahiwatig natin ngayon sa buong mundo: Ang sa Pilipinas ay sa Pilipinas; kapag tumapak ka sa Recto Bank, para ka na ring tumapak sa Recto Avenue.

Tama nga po kaya ang kuwento tungkol sa isang stand-off noong araw? Tinapatan daw ang mga marino natin ng kanyon. Ang ginawa nila, pumutol ng puno ng niyog, pininturahan ito ng itim, saka itinutok sa kalaban. Tapos na po ang panahong iyan. Parating na ang mga capability upgrade at modernization ng mga kagamitan ng ating Sandatahang Lakas. Literal na pong naglalakbay sa karagatan papunta rito ang kauna-unahan nating Hamilton Class Cutter, isang mas modernong barko na magagamit natin para mabantayan ang ating mga baybayin. Maaari pa po tayong makakuha ng mga barkong tulad nito. Idadagdag iyan sa kukunin na nating mga helicopter, patrol craft, at sandata na bultong bibilhin ng AFP, PNP, at DOJ upang makakuha ng malaking diskuwento. Lahat po ito, makakamtan sa matinong pamamahala; mabibili sa tamang presyo, nang walang kailangang ipadulas kung kani-kanino.

Wala tayong balak mang-away, pero kailangan ding mabatid ng mundo na handa tayong ipagtanggol ang atin. Pinag-aaralan na rin po natin ang pag-angat ng kaso sa West Philippine Sea sa International Tribunal for the Law of the Sea, upang masigurong sa mga susunod na pagkakataon ay hinahon at pagtitimpi ang maghahari tuwing may alitan sa teritoryo.

Alam ko pong magbubunga ang pag-aarugang ipinapamalas natin sa mga lingkod-bayan na nakatutok sa ating seguridad. Mantakin po ninyo: sa unang anim na buwan ng 2010, umabot sa isanlibo at sampung (1,010) kotse at motorsiklo ang nanakaw. Ikumpara po natin iyan sa apatnaraan at animnapung (460) kotse at motorsiklong nanakaw mula Enero hanggang Hunyo ng taong ito. Ang laki po ng naibawas. Malas ko lang po siguro na ‘yung isa o dalawang kaso ng carnapping ang nai-heheadline, at hindi ang pagbawas sa mga insidente nito o ang mas mataas na porsyento ng mga nanakaw na kotse na naibalik sa may-ari.

Isa pa pong halimbawa ng pagbabagong tinatamasa natin: Mayo ng 2003 nang lagdaan ang Anti-Trafficking in Persons Act, pero dahil hindi sineryoso ng estado ang pagpapatupad nito, dalawampu’t siyam na indibiduwal lamang ang nahatulan sa loob ng pitong taon. Nalagpasan na po natin iyan, dahil umabot na sa tatlumpu’t isang human traffickers ang nahatulan sa ating administrasyon. Ito na po siguro ang sinasabing “sea change” ni Secretary of State Hillary Clinton ng Amerika. Dahil dito, natanggal na tayo sa Tier 2 Watchlist ng Trafficking in Persons Report nila. Kung hindi tayo natanggal sa watchlist na ito, siguradong napurnada pa ang mga grant na maaari nating makuha mula sa Millenium Challenge Corporation at iba pa.

Dumako po tayo sa trabaho. Dagdag-trabaho ang unang panata natin sa Pilipino. Ang 8% na unemployment rate noong Abril ng nakaraang taon, naibaba na sa 7.2% nitong Abril ng 2011. Tandaan po natin: moving target ang nasa hanay ng ating unemployed, dahil taun-taon ay may mga bagong graduate na naghahanap ng trabaho. Nito nga pong huling taon, nadagdag pa sa bilang nila ang libu-libong hawi boys, tagasabit ng banderitas, at iba pang mga Pilipinong kumuha ng pansamantalang kabuhayan mula sa eleksyon. Ang resulta po natin: Isang milyon at apatnaraang libong trabahong nalikha nitong nakaraang taon.

Dati, nakapako sa pangingibang-bansa ang ambisyon ng mga Pilipino. Ngayon, may pagpipilian na siyang trabaho, at hangga’t tinatapatan niya ng sipag at determinasyon ang kanyang pangangarap, tiyak na maaabot niya ito.

Malaki pa po ang puwedeng madagdag sa trabahong nalilikha sa ating bansa. Ayon pa lang po sa website nating Philjobnet, may limampung libong trabahong hindi napupunan kada buwan dahil hindi tugma ang kailangan ng mga kumpanya sa kakayahan at kaalaman ng mga naghahanap ng trabaho. Hindi po natin hahayaang masayang ang pagkakataong ito; ngayon pa lang, nagtatagpo na ang kaisipan ng DOLE, CHED, TESDA, at DEPED upang tugunan ang isyu ng job mismatch. Susuriin ang mga curriculum para maituon sa mga industriyang naghahanap ng empleyado, at gagabayan ang mga estudyante sa pagpili ng mga kursong hitik sa bakanteng trabaho.

Ngunit aanhin naman po natin ang mga numerong naghuhudyat ng pag-asenso ng iilan, kung marami pa rin ang napag-iiwanan? Ang unang hakbang: tinukoy natin ang totoong nangangailangan; namuhunan tayo sa pinakamahalaga nating yaman: ang taumbayan. Sa dalawang milyong pamilyang rehistrado sa ating Pantawid Pamilyang Pilipino Program, isang milyon at animnaraang libo na ang nakakatanggap ng benepisyo nito. Sa pagpapakitang-gilas ni Secretary Dinky Soliman, tinatayang may mahigit isandaang libong pamilya ang naiaahon natin mula sa kahirapan kada buwan. Kaya naman mataas ang aking kumpiyansang makukumpleto ang 1.3 million na dagdag na pamilya, mula sa kabuuang 2.3 milyong pamilyang target na benepisyaryo ng CCT bago matapos ang taong ito. At sa compliance rate nito na hindi bababa sa 92%, milyun-milyon na rin po ang inang regular na nagpapacheck-up sa mga health center, ang mga sanggol na napabakunahan, at ang mga batang hindi hinahayaan sa labas ng paaralan.

Simula pa lang po ito, at sa ganitong kalinaw na mga resulta, umaasa ako sa suporta ng bawat Pilipino, lalo na ng lehislatura, sa mungkahi nating salinan pa ng pondo ang Pantawid Pamilyang Pilipino Program. Inaasam po natin na bago matapos ang 2012, tatlong milyong pamilya na ang mabibigyan ng puhunan para sa kanilang kinabukasan.

Binibigyan natin ang mga maralitang pamilyang ito ng pagkakataong makaahon sa buhay, dahil ang pag-asenso nila ay pag-angat rin ng buong bansa. Sino ang tatangkilik sa mga produkto at serbisyo ng mga negosyante, kung isang kahig, isang tuka naman ang mamimili? Kapag may amang kumakapit sa patalim para may kainin ang kanyang pamilya, at siya ay nagnakaw o nangholdap, sino ba ang puwedeng mabiktima ng krimen kundi tayo rin? Kung ang mga kababayan natin ay walang maayos na pagkain o tahanan, mahina ang kalusugan at may malubhang karamdaman, hindi ba’t tayo rin ang nasa peligrong mahawa sa kanilang kapansanan?

Naglalatag po tayo ng pagbabago upang mas mapatibay ang pundasyon ng maaliwalas na bukas para sa lahat. Halimbawa, sa kalusugan: Di ba’t kapansin-pansin ang pagtaas ng bilang ng mga benepisyaryo ng PhilHealth tuwing maghahalalan? Ngayon, sa pamamagitan ng National Household Targeting System for Poverty Reduction (NHTS-PR), tiniyak natin na ang limang milyon at dalawandaang libong pamilyang Pilipino na nakikinabang sa PhilHealth ay ang talagang mga nangangailangan nito. Malawakang pag-unlad at pag-asenso ng lahat: Iyan po ang panata natin. Walang maiiwan sa tuwid na landas.

Tumungo naman po tayo sa ARMM. Ang dating sistema: Nagbabatuhan lang ng huwad na utang ng loob ang mga baluktot na kandidato. Kapag pambansang halalan, malaya ang nakaupo sa ARMM na imane-obra ang makinarya sa kaniyang rehiyon para matiyak na bokya ang boto ng mga hindi kaalyado. Kapag naman eleksyon sa ARMM at maniningil na ng utang si Mayor o Governor, ang administrasyon naman ang magpapatakbo ng makinarya para manalo ang kanilang kandidato.

Ayon nga po sa naungkat ng COA, sa opisina ng regional governor ng ARMM, mula Enero 2008 hanggang Setyembre 2009, walumpung porsyento ng mga disbursement ang napunta sa mga cash advance na wala namang maayos na paliwanag. Kung hindi nawala ang pondong ito, nakatapos na sana ang isang batang tumawid sa ghost bridge, para pumasok sa ghost school, kung saan tuturuan siya ng ghost teacher. Walang humpay na paghihirap, at walang pag-asa ng pag-asenso.

Gusto nating maranasan ng ARMM ang benepisyo ng tamang pamamahala. Kaya ang solusyon: synchronization. Dahil dito, kailangan nilang tumutok sa kani-kanilang mga kampanya; magiging mas patas ang labanan, at lalabnaw ang command votes. Salamat sa Kongreso at naipasa na ang batas na magsasabay ng halalan sa ARMM sa halalang pambansa.

At bakit po postponement ang kailangan? Sa kagustuhang makabalik sa puwesto, nakahanda ang ilan na ulitin ang nakagawian para manalo. Isipin na lang po ninyo kung pumayag tayo sa kagustuhan ng mga kontra, at itinuloy natin ang eleksyon. Wala po silang ibang gagawin sa loob ng dalawang taon kundi paghandaan ang susunod na halalan at isiksik ang kalokohan nila sa mas maigsing panahon. Habang nananatili sa pwesto ang mga utak wang-wang na opisyal, naiiwan namang nakalubog sa kumunoy ng kawalang-pagasa ang taumbayan.

Wala akong duda sa kahihinatnan ng mga repormang inilatag natin. Hindi po tayo nagbubukambibig lang; may kongkretong resulta ang ating mga paninindigan. Kapag sinabi nating tuwid na daan, may katapat itong kalsada sa Barangay Bagumbayan sa Sta. Maria, Laguna. Kapag sinabi nating malinis na pamamahala, may dadaloy na malinis na tubig sa mga liblib na lugar gaya ng nasa Barangay Poblacion, sa Ferrol, Romblon. Kapag sinabi nating liwanag ng pagbabago, titiyakin nating may liwanag na tatanglaw sa mga pamayanang dati ay nangangapa sa aandap-andap na gasera, gaya ng ginawa natin sa Barangay San Marcos, sa Bunawan, Agusan del Sur. Ganito na ang nangyayari sa marami pang ibang lugar; pinipilit nating ito rin ang mangyari sa kabuuan ng Pilipinas.

Nakatutok na po ang iba’t ibang ahensya ng gobyerno; nag-uugnayan at nagtutulungan sila upang maabot at mapabilis ang mga solusyon sa mga problemang kaytagal nang pinapasan ng bayan.

Di po ba’t may problema tayo sa baha, na alam naman nating dulot ng walang humpay at ilegal na pagputol ng mga puno? Ang dating solusyon: photo-op ng pagtatanim na ang tanging benepisyaryo ay nagpapapoging pulitiko. Nagtanim nga ng puno kontra-baha, pero hindi naman siniguro na mananatiling nakatayo ang mga ito pag-alis nila.

Isa sa mga solusyong pinag-aaralan ay ang gawing kapaki-pakinabang sa mga pamayanan ang pagbabantay ng puno. Bibigyan sila ng binhi ng kape at cacao para itanim at mamunga ng kabuhayan. Habang hinihintay ang ani, makakakuha sila ng stipend upang bantayan naman ang mga punong itinanim laban sa baha. Puwedeng maging benepisyaryo ng programang ito ang mga informal settlers, na ngayon ay nagkukumpulan sa siyudad. Mamumuhunan tayo sa taumbayan, habang namumuhunan din sa kalikasan.

Noon bang isang taon, inisip ninyo na kaya nating gawin ito? Sa ngayon, tinutupad na natin ang ating mga pangako. Bukas makalawa, katotohanan na ang lahat ng ito.

Marami pa pong malikhaing konsepto na inilalapit sa atin. May mosquito trap na pinapatay ang mga kiti-kiti ng lamok, na siguro naman po ay may kinalaman sa halos labing-apat na porsiyentong pagbaba ng insidente ng dengue; may hibla ng niyog na itatapon na sana, pero puwede palang murang solusyon sa mga daanang madaling mabitak; may landslide sensor na magbababala kung tumaas na ang panganib na gumuho ang lupa; may mga kagamitang magbibigay ng senyales kung malapit nang umapaw ang tubig sa mga ilog. Lahat po ito, gawa ng Pilipino.

Pinag-aaralan na rin po ng DOST at UP ang pagkakaroon ng monorail system, para tugunan ang problema sa pangmalawakang transportasyon. Sa malikhaing pag-iisip ng kapwa Pilipino, may pag-asa palang magtayo ng light rail system nang hindi hihigit sa 100 million pesos ang gagastusin kada kilometro. Sa matitipid na pondo, mas mahabang kilometro ng riles ang mailalatag at makaka-abot sa mga lugar na malayo sa sentro ng komersyo. Ang mga dating sumisiksik sa siyudad para maghanap ng trabaho, maaari nang tumira sa malayo, nang hindi pahirapan ang biyahe.

Uulitin ko po: ang mungkahing ito ay galing sa kapwa natin Pilipino, para sa Pilipinas. Naaalala po ba ninyo ang panahon kung kailan ni hindi man lang maabot ng mga pangarap natin ang ganitong mga proyekto? Ngayon, sinasabi ko sa inyo: pinapangarap natin ito, kaya natin ito, gagawin natin ito. Hindi ba tayo nagagalak, Pilipino tayong nabubuhay sa ganitong panahon?

Sa kabila ng lahat ng ito, huwag po sana nating lilimutin: masasayang lang ang lahat ng ating narating kung hindi tuluyang maiwawaksi ang kultura ng korupsyon na dinatnan natin.

Sa mga kapwa ko empleyado ng sambayanan, mula sa tuktok hanggang sa bawat sulok ng burukrasya: Di po ba’t napakarangal na ngayon ang magtrabaho sa gobyerno? Di po ba’t ngayon, sa halip na ikahiya, gusto mo pang isuot ang iyong ID kung sumasakay ka ng bus o jeep papasok sa iyong ahensya? Sasayangin po ba natin ang karangalang kaloob sa atin ng sambayanan?

Iyan din po ang aking panawagan sa ating Local Government Units. Kabilang po ako sa mga sumasang-ayon na kayo ang pinaka-nakakaalam sa pangangailangan ng taumbayan sa inyong mga lungsod at munisipyo. Makakaasa po ang ating mga LGU sa higit na kalayaan at kakayahan, kung makakaasa rin tayong gagamitin ito sa tuwid na paraan, at isasaalang-alang ang kapakanan ng buong sambayanan.

Halimbawa po, may ilang munisipyo na naisipang magbuwis sa mga transmission lines ng kuryente na dadaan sa kanilang mga pook. Magpapasok nga po ng kita sa kanilang lokal na kaban, pero kapalit nito, tataas din ang gastusin ng mas nakararaming Pilipino sa kuryente. Tiwala po akong kaya nating balansehin ang interes ng inyong mga nasasakupan sa interes ng sambayanan.

Kailangan pong manatiling magkatugma ang ating mga programa, dahil ang ikauunlad ng buong bansa ay manganganak din ng resulta sa inyong mga pook. Wakasan na po sana natin ang agendang nakatuon sa susunod na eleksyon lamang, at ang kaisipang isla-isla tayong maihihiwalay ang sariling pagsulong sa pag-unlad ng bansa.

Tayo-tayo rin po ang dapat magtulungan tungo sa kaunlaran. Malaki ang pasasalamat ko sa Kongreso sa pagpapasa ng mga batas ukol sa GOCC Governance, ARMM Synchronization, Lifeline Electricity Rates Extension, Joint Congressional Power Commission Extension, Children and Infants’ Mandatory Immunization, at Women Night Workers.

Noong isang taon nga po, nagpakitang-gilas ang Kongreso sa pagpasa ng budget bago matapos ang taon. Dahil dito, nasimulan agad ang mga proyekto at hindi na inabot ng tag-ulan. Bukas na bukas po, ihahain na namin sa lehislatura ang budget para sa susunod na taon. Umaasa po ako na muli kayong magpapakitang-gilas, upang tuluyan na nating mapitas ang bunga ng mga naitanim nating pagbabago.

Maganda na po ang ating nasimulan. Pero mahalaga pong maalala natin: simula pa lang ito. Marami pa tayong gagawin. Hayaan po ninyong ilatag ko sa Kongreso ang ilan sa mga batas na magpapaigting sa pagtupad ng ating panata sa bayan.

Layon nating bigyan ng kaukulang kompensasyon ang mga biktima ng Martial Law; ang pagkakaloob ng makatarungang pasahod at benepisyo para sa mga kasambahay; at ang pagpapatupad ng isang mas maayos na sistema ng pensyon para sa mga kawal. Sinusuportahan din natin ang pagpapalawak ng sakop ng scholarship na ipinagkakaloob ng DOST sa mahuhusay ngunit kapuspalad na mag-aaral; ang pagtataguyod ng pinaigting na pangkalahatang kalusugan; at ang pangangalaga sa ating kalikasan at sa mga pasilidad na titiyak sa kaligtasan ng mga mamamayan sa oras ng sakuna.

Kabilang din po sa ating agenda ang pagpapalakas ng BuCor, ng NBI, ng NEA, at ng PTV 4, upang sa halip na mapag-iwanan ng kaalaman at panahon, mas maayos nilang magagampanan ang kanilang pagbibigay-serbisyo sa publiko.

Hindi ko po nailagay ang lahat ng gustong magpasali ng kanilang adbokasiya dito sa SONA. Pero kumpleto po ang detalye sa budget at budget message. Sa mga interesado po, pakibasa na lang.

May mga nagsasabing pinepersonal ko raw ang paghahabol sa mga tiwali. Totoo po: Personal talaga sa akin ang paggawa ng tama, at ang pagpapanagot sa mga gumagawa ng mali—sino man sila. At hindi lamang dapat ako ang namemersonal sa usaping ito. Personal dapat ito sa ating lahat, dahil bawat Pilipino ay biktima nito.

Ang mali—gaano katagal man ito nanatili—ay mali pa rin. Hindi puwedeng “Oks lang, wala lang iyan.” Kapag kinalimutan natin ang mga ito, mangyayari lang ulit ang mga kamalian ng nakaraan. Kung hindi magbabayad ang mga nagkasala, parang tayo na rin mismo ang nag-imbita sa mga nagbabalak gumawa ng masama na umulit muli.

Ang totoo nga po, marami pang kalokohan ang nahalungkat natin. Halimbawa, sa PAGCOR: kape. Isang bilyong piso po ang ginastos ng dating pamunuan ng ahensya para sa kape; sa isandaang piso na lang po kada tasa, lalabas na nakakonsumo sila ng sampung milyong tasa. Baka po kahit ngayong iba na ang pamunuan ng PAGCOR ay dilat na dilat pa rin ang mata ng mga uminom ng kapeng ito. Hanapin nga po natin sila, at matanong: nakakatulog pa po ba kayo?

Pagpasok ng bagong Ombudsman na si dating Supreme Court Justice Conchita Carpio-Morales, magkakaroon tayo ng tanod-bayan na hindi magiging tanod-bayad ng mga nagwawang-wang sa pamahalaan. Inaasahan ko nga po na sa taon na ito, masasampahan na ng kaso ang lahat ng nagkuntsabahan sa katiwalian, at naging sanhi ng situwasyong ating inabutan. Tapos na rin po ang panahon kung kailan nagsasampa ang gobyerno ng malalabnaw na kaso. Kapag tayo ang nagsampa, matibay ang ebidensya, malinaw ang testimonya, at siguradong walang lusot ang salarin.

Tutok tayo na ang pagkakamit ng ganap na katarungan ay hindi natatapos sa pagsasakdal kundi sa pagkukulong ng maysala. Buo ang kumpiyansa ko na tinutupad ng DOJ ang malaki nilang bahagi upang maipiit ang mga salarin, lalo na sa mga kaso ukol sa tax evasion, drug trafficking, human trafficking, smuggling, graft and corruption, at extrajudicial killings.

Wala pong tsamba: ang tapat at mabuting pamamahala ay nanganganak ng mabuti ring resulta. Isipin po ninyo: naipatupad natin ang mga ipinangakong serbisyo ng gobyerno, at nakapaglaan pa ng sapat na pondo para sa mga proyekto nang hindi kinailangang magtaas ng buwis.

Iyan naman po talaga ang plano: siguruhin na patas ang laban; itigil ang panlalamang ng mga makapangyarihan; at tiyakin na ang dating sistema kung saan nakikinabang ang iilan ay magiging bukal ng oportunidad para sa lahat.

Tinutuldukan na po natin ang wang-wang: sa kalsada, sa gobyerno, sa kalakhang lipunan. Ito po ang manganganak ng kumpiyansa na magdadala ng negosyo; ito rin ang sisiguro na ang pondo ng taumbayan ay mapupunta sa dapat nitong kalagyan: Imprastruktura na titiyak sa tuluyang pag-angat ng ekonomiya at pagmumulan ng trabaho, at serbisyong panlipunan na sisigurong walang mapag-iiwanan. Bubukas ang marami pang pintuang pangkabuhayan sa pamamagitan ng turismo; sisiguruhing hindi magugutom ang Pilipino sa pagpapalakas ng agrikultura. Ang mga dating kinakaligtaan, bibigyang-puhunan ang kinabukasan.

Magbubunsod ito ng siklo kung saan tiyak na may pupuno sa mga nalilikhang trabaho, at may mga konsumer na lalong magpapalago sa mga negosyo.

Batid ko po na hanggang ngayon ay may kakaunti pang nagrereklamo sa ating estilo ng pamamahala. Nakita po ninyo ang aming estilo, at ang kaakibat nitong resulta. Nakita po ninyo ang estilo nila, at kung saan tayo nito dinala. Sa mga taong bukas ang mata, maliwanag kung saan ang tama.

Ngayong tayo na ang nagtitimon sa gobyerno, malinaw ang direksyong tinatahak ng ating bayan. Isang bansa kung saan ang pagkakataon ay abot-kamay; kung saan ang mga nangangailangan ay sinasaklolohan; kung saan may saysay ang bawat patak ng pawis, bawat sandali ng pagtitiis, at bawat butil ng hinagpis na dinaanan natin. Kung may gawin kang mabuti, may babalik sa iyong mabuti. At kung may gawin kang masama, tiyak na mananagot ka.

Naaalala ko nga po ang isang ginang na lumapit sa akin noong kampanya; ang babala niya, “Noy, mag-iingat ka, marami kang kinakabangga.”

Tama po ang sabi niya: Tao po akong may agam-agam din. Pero wala po akong alinlangang tumahak sa tuwid na daan: Buo ang loob ko dahil alam kong nasa likod ko kayo.

Salamat po sa mga pari at obispo na masinsinang nakikipagdiyalogo sa atin, katulad nina Cardinal Rosales at Vidal. Di naman po kami ganoong kalapit ni Cardinal Rosales, pero naniniwala akong ibinuhos niya ang lahat para mabawasan ang hindi pinagkakaunawaan ng gobyerno at simbahan. Sa paghahalal kay Archbishop Palma, tagapagtanggol ng karapatang pantao at kalikasan, lalo pong tumibay ang aking kumpiyansang ugnayan, at hindi bangayan, ang mabubuo sa pagitan ng estado at simbahan.

Salamat din po sa ating Gabinete, na walang kinikilalang panahon ng tulog o pahinga, maipatupad lang ang pambansang agenda. Special mention po ang PAGASA, na tunay na ngayong nagbibigay ng maaasahang babala.

At sa mga nasasagasaan po natin sa landas ng katapatan at integridad sa pamamahala, ito naman po ang aking masasabi: Pinili ninyo ang landas kung saan naaapi ang sambayanan. Pinili naman namin ang landas na ipagtanggol ang taumbayan. Nasa tama po kami; nasa mali kayo. Sa inyong magbabalik ng pang-aapi sa sambayan, hindi kayo magtatagumpay.

Sa lahat ng mga kasama natin sa tuwid na daan: Kayo ang lumikha ng pagkakataong baguhin ang dinatnan, at gawing mas maganda ang ipapamana natin sa susunod na salinlahi ng mga Pilipino. Kayo pong mga tsuper na pumapasada pa rin; kayong mga guro at estudyanteng pauwi pa lang mula sa klase; kayong patuloy ang paglikha ng mga obrang nagpapaalab sa apoy ng ating pagka-Pilipino; kayong mga pulis, sundalo, kaminero at bumbero; kayong mga marangal na nagtatrabaho, sa Pilipinas man, sa gitnang dagat, o sa ibang bansa; kayong mga tapat na kasama natin sa gobyerno, anumang probinsya o partido; kayong mga Pilipinong nakikinig sa akin ngayon—kayo po ang lumikha ng pagkakataong ito.

Lumikha po kayo ng gobyernong tunay na nagtatrabaho para sa inyo. May limang taon pa tayo para siguruhing hindi na tayo babalik sa dating kalagayan. Hindi tayo magpapadiskaril ngayong napakaganda na ng resulta ng ating sinimulan.

Kapag may nakita tayong butas sa sistema, huwag na po tayo magtangkang lumusot. Huwag na nating daanin sa pakiusap ang madadaan sa pagsisikap. Tama na ang unahan, tama na ang tulakan, tama na ang lamangan, dahil lahat naman po tayo ay makakarating sa minimithi nating kinabukasan.

Tapusin na po natin ang kultura ng negatibismo; iangat natin ang kapwa-Pilipino sa bawat pagkakataon. Bakit po ang iba, ang hilig maghanap ng kung anu-anong pangit sa ating bayan? At napakahirap—parang kasalanan—na magsabi ng maganda? Naalala pa po ba natin noong huling beses tayong pumuri sa kapwa Pilipino?

Itigil na po natin ang paghihilahan pababa. Ang dating industriya ng pintasan na hindi natin maitakwil, iwaksi na po natin. Tuldukan na po natin ang pagiging utak-alimango; puwede bang iangat naman natin ang magaganda nating nagawa?

Kung may nakita kang mabuti, huwag kang magdalawang-isip na purihin ito. Kapag nakita mo ang pulis sa kanto, nagtatrapik nang walang kapote sa ilalim ng ulan, lapitan mo siya at sabihing, “Salamat po.”

Kung magkasakit ka at makita mo ang nars na nag-aruga sa iyo, sa halip na magserbisyo sa dayuhan kapalit ng mas malaking suweldo, sabihin mo, “Salamat po.”

Bago ka umuwi galing eskuwela, lapitan mo ang guro mong piniling mamuhunan sa iyong kinabukasan kaysa unahin ang sariling ginhawa; sabihin mo, “Salamat po.” Sa aking guro, Salamat po Ginang Escasa.

Kung makasalubong mo ang iyong kinatawan sa kalsadang dati ay lubak-lubak, at ngayon ay puwede nang daanan nang maaliwalas, lapitan mo siya at sabihing: “Salamat po.”

Kaya po, sa sambayanang Pilipino, ang aking Boss na nagtimon sa atin tungo sa araw na ito: maraming, maraming salamat po sa pagbabagong tinatamasa natin ngayon.

Buhay na buhay na ang Pilipinas at ang Pilipino.

The P-Noy Cabinet

Posted August 18, 2010 by ofwempowerment
Categories: Now as PNoy

The President's Cabinet

Executive Secretary
Paquito Ochoa, Jr.
  • Virgilio De Los Reyes
  • Proceso Alcala
  • Florencio Abad
  • Bro. Armin Luistro FSC
  • Jose Rene Almendras
  • Ramon Paje
  • Cesar Purisima
  • Alberto Romulo
  • Enrique Ona
  • Jesse Robredo
  • Leila de Lima
  • Rosalinda Baldoz
  • Voltaire Gazmin
  • Secretary of Presidential Communications Development and Strategic Planning
    Ramon Carandang
  • Herminio Coloma
  • Rogelio Singson
  • Mario Montejo
  • Corazon Soliman
  • Alberto Lim
  • Gregory Domingo
  • Jose De Jesus
  • Patricia Licuanan
  • Chairman of the Housing and Urban Development Coordinating Council
    Vice-President Jejomar Binay
  • Cayetano Paderanga, Jr.
  • National Security Adviser
    Cesar Garcia
  • Presidential Adviser on Peace Process
    Teresita Deles
  • Head of the Presidential Management Staff
    Julia Andrea Abad
  • Presidential Spokesperson
    Edwin Lacierda
  • Ivan John Uy
  • Francis Tolentino
  • Eduardo de Mesa
  • Who is Engr. Francisco “Jun” Aguilar

    Posted August 1, 2010 by ofwempowerment
    Categories: The Supporters, Who's Who?

    Entrepreneur helps fellow OFWs invest their earnings

    By Emman Cena
    Inquirer

    JUN AGUILAR MAY NOT BE CALLED a “successful OFW entrepreneur” by society’s standards. He doesn’t enjoy a lavish lifestyle or own a multitude of cars and extensive real estate properties.

    But he could give some charities a run for their money.

    For almost 12 years now, Aguilar has been touching and changing the lives of Filipino overseas workers and would-be workers alike.

    At 47, the former technical analyst in Riyadh, Saudi Arabia, is actively running businesses in the country along with other Filipino expatriates who belong to the Filipino Migrant Workers Group or the FMW Group.

    Since its inception in 1996, the FMW Group has been helping lots of overseas workers channel their earnings to worthy investment projects and business ventures in the country.

    He is the chair and president of the FMW Group Holdings Inc., a business entity with four operating subsidiaries: FMW Lending Corporation, FMW Marketing Corporation, FMW Human Resources International, and Patriarca and Associates consulting firm.

    Humble beginnings

    Jun Aguilar with Noli Benavent, Angel Pantoja (Ex OFWs in Riyadh), Vic Barrios & Lanie Aquino (partly hidden) of Global Filipinos in a huddle with Sen. Kiko Pangilinan

    Aguilar recalls the humble beginnings of the organization as one of its pioneers. The group started in the International Philippine School in Riyadh in 1996, he said, where fellow Filipino working professionals meet once in a while when picking up their children from school.

    “It was then when we realized we had ample resources and talent to come up with something for the reintegration of fellow overseas expatriates,” he says.

    In 1998, he went back to the Philippines to fulfill what the group had envisioned and promised to do.

    “When I came home, I saw the sad reality of OFWs who failed to invest their earnings in the country while some were in dire need to go abroad to augment their income. I thought the group could really help them out,” he adds.

    Coming home

    Aside from the task delegated to him as one of the officers of the FMW Group, coming home was a pact never written but a promise to himself.

    True enough, the vow was made true when he came home after 13 years of toiling in the desert. “It was a promise I held on to for years,” Aguilar says. “I said I would never retire abroad. Successful or not, I will head home before I get to age 40.

    “To me it’s a benchmark. It’s a time and age when I could assess what I have achieved. I’d go home no matter what, I swore,” he adds.

    And true enough, belonging to the FMW group enabled him to help and give a chance to his fellow expatriates and people dying to go abroad.

    “I never dreamt of earning millions,” he says. “I just need a modest living wherein I could send my kids to school, get a house, save up for the future and hopefully help out the needy.”

    Jun Aguilar (white Polo) with Ellene Sana of Center for Migrant Advocacy, Vic Barrios of Global Filipinos and Julie Javellana Santos

    As one of the high-ranking officers of the group, Aguilar says he’s not charging the fees to applicants seeking their help. Through their recruitment arm, the FMW Human Resources Int’l., they have managed to deploy Filipino workers all over the world but mainly the Middle East.

    “As long as I am sitting on this chair, I wouldn’t want the applicants to shell out even a cent. I know how it is to be dirt poor whose only hope is to get a better life abroad,” says the mechanical engineering graduate of Technological Institute of the Philippines.

    It was in the same university where he taught before going abroad in 1985.

    How Jun grew up

    Aguilar says he had his share of life’s difficulties while growing up as the youngest of six children to a carpenter and a puto vendor in Bulacan.

    “I didn’t actually want to work there, I know how it feels to be away from your family – more so, I was a newlywed then,” he says. “But the promise of a better life was enticing, so I went.”

    At 25 in 1985, already a father to his first son, he was sent to Saudi to work at the King Abdulaziz Military Academy as technical analyst.

    He later moved to the National Industrialization Company where he held various positions in the auditing, marketing, project management and procurement departments.

    The FMW group has been very consistent, intact from day one till now. “We haven’t got any problems at all,” he says.

    “Businesswise, our financial statement will prove that somehow we have earned out of the effort. The balance sheet is healthy. We do business, yes, but without compromising the welfare of the Filipino people.”

    Life in Quezon City

    He’s happily living in their Quezon City home with wife Jasmin and children, all of whom are in school.

    Jun Aguilar w/ Rep. Roilo Golez in one of the Congress Consultative Meeting re: OFW Concerns

    Besides his position in the FMW Group, Aguilar is also president and CEO of the Overseas Filipinos Communications Solutions Inc. and managing director of Great Maritime Shipmanagement Inc.

    In 2004, Aguilar joined in putting up Rockfinder Inc., a small-scale mining company in which he serves as first vice president. He’s also the managing partner of The Aquazone Company engaged in water purification and distribution.

    His wife tends to their water-refilling station in Quezon City.

    And how does this busy guy spend his private time? He says he just stays home doing the household chores if not out with his family. “I developed this hobby of fixing all the appliances and whatnot. In fact, I brought home all my carpentry and electrical tools from Saudi.”

    Asked about his future plans, Aguilar says he’s planning to finish his remaining MBA units at the De La Salle University Graduate School of Business. He would also want to go back to teaching, one of his passions.

    ***

    In 2009,   Engr. Francisco  “Jun” Aguilar was  conferred  by OWWA as  Outstanding  overseas Filipino workers (OFW) in  Land-based category.  

    (Jun Aguilar holds office at Suites 304-305 Parc House II Condominium, 21 Edsa, Gudalupe, Makati; tel. no.8824509, 881-7886; fax no. 882-1333/ 881-0643. E-mail him at fsaguilarjr@yahoo.com.)

    The Real State of the Nation

    Posted July 26, 2010 by ofwempowerment
    Categories: Now as PNoy

    Mga minamahal kong kababayan:

    15th Congress of the Republic of the Philippines

    Sa bawat sandali po ng pamamahala ay nahaharap tayo sa isang sangandaan.

    Sa isang banda po ay ang pagpili para sa ikabubuti ng taumbayan. Ang pagtanaw sa interes ng nakakarami; ang pagkapit sa prinsipyo; at ang pagiging tapat sa sinumpaan nating tungkulin bilang lingkod-bayan. Ito po ang tuwid na daan.

    Sa kabilang banda ay ang pag-una sa pansariling interes. Ang pagpapaalipin sa pulitikal na konsiderasyon, at pagsasakripisyo ng kapakanan ng taumbayan. Ito po ang baluktot na daan.

    Matagal pong naligaw ang pamahalaan sa daang baluktot. Araw-araw po, lalong lumilinaw sa akin ang lawak ng problemang ating namana. Damang-dama ko ang bigat ng aking responsibilidad.

    Sa unang tatlong linggo ng aming panunungkulan, marami po kaming natuklasan. Nais ko pong ipahayag sa inyo ang iilan lamang sa mga namana nating suliranin at ang ginagawa naming hakbang para lutasin ang mga ito.

    Sulyap lamang po ito; hindi pa ito ang lahat ng problemang haharapin natin. Inilihim at sadyang iniligaw ang sambayanan sa totoong kalagayan ng ating bansa.

    Sa unang anim na buwan ng taon, mas malaki ang ginastos ng gobyerno kaysa sa pumasok na kita. Lalong lumaki ang deficit natin, na umakyat na sa 196.7 billion pesos. Sa target na kuleksyon, kinapos tayo ng 23.8 billion pesos; ang tinataya namang gastos, nalagpasan natin ng 45.1 billion pesos.

    Ang budget po sa 2010 ay 1.54 trillion pesos.

    Read more>>>>>>>

    MY PRESIDENT

    Posted June 29, 2010 by ofwempowerment
    Categories: Election Zing, The Supporters

    My President

    Sama Sama Nating Ituloy ang Laban!

    JUNE 30, 2010

    Today is Noynoy Aquino’s inauguration day as the new President of the Philippine Republic. It is not only an occasion of victory but it is Noynoy’s most sacred oath, a dedication and consecration under God to the highest office in service of the Filipino people.

    Now, the ever-increasing burdens are in his shoulder, the Filipino people has spoken, giving him the mandate for a real change.

    Nevertheless, WE, the Filipino people have contributed to the recovery and progress of the nation. The recent election proves that democracy works and Noynoy’s victory has given a renewed hope and courage to all who have faith in government. But we should keep an eye on him, his action, especially the people that surrounds him, in other words we will guard him from the devil’s whispers and the wicked hands.

    Today is a very important day, I am proud to be part of the new era of Philippine democracy, I am so proud I voted Noynoy as My President.

    In his tenure….

    My President…

    WILL re-establish the vigor and effectiveness of law enforcement and entire machinery of justice, the redistribution of its functions, the simplification of its procedure, the better selection of judges, and the more effective organization of our agencies of investigation and prosecution that justice may be sure and that it may be swift. Reform, reorganization and strengthening the whole judicial and enforcement system, both in civil and criminal system.

    WILL be a commander in chief that will never mislead us into war but never hesitate to use force when it is required. A commander in chief that is strong and dignified on his decision and will appoint a Defense Secretary and Army, Air Force and Navy’s Chief of Staff and PNP Chief  that upholds the Constitution of the Republic of the Philippines and not under the command of any politicians;

    WILL transform a strong, flexible, and modern military force to guarantee our physical survival and the protection of our interests and values. Give more incentives to our soldiers, such as housing and free education for their children;

    WILL demand hard evidence to those accused of subversion and reform the military and its intelligence arm – so policy is guided by facts, and facts are never distorted by politics. Make sure that our justice system must guarantee fairness with procedures that protect the rights of the accused;

    WILL  prioritize peace in Muslim Mindanao, the peace of justice, the peace of righteousness but not peace at war. There will be a continuing genuine talks of peace, because without peace – there is fear and if there is fear – there will never be a future in Mindanao;

    WILL break up the drug rings that are spreading poison on our streets. Give more teeth to our drug law enforcement agencies, courts, to speed justice for drug-related crimes and expand drug treatment centers for at-risk youth; and make sure that all of our school zones are drug-free;

    WILL upgrade the teachers’ salary scale and amend the current system of budgeting for education across the regions. Rebuild and modernize our school buildings to assure students can attend schools that are modern, safe, and well-equipped for learning;

    WILL launch a new national effort to provide basic skills in the newest technology so that Filipinos regardless of income, parents, children, or with disability, people in all walks of life - should be able to reach across a computer keyboard, and reach the vast new worlds of knowledge, commerce, and communication that are available at the touch of a fingertip;

    WILL uplift the country’s economic downturn and create jobs that will provide equal opportunities for all Filipinos with no barriers born of bigotry or discrimination;

    WILL prioritized investment in technology and innovation, alternative fuels or energy that will create good-paying jobs in the future. Strengthening small business as a vital component of economic innovation, job creation, and supporting entrepreneurship;

    WILL eradicate corruption, once and for all, and ending corruption means freeing all Filipinos from poverty and all must share in the bounty of a revived economy;

    WILL value what’s right for every Filipino family. To care for our children because you believe in the family value of caring for children and protecting the neighborhoods where they walk and play. And make sure that senior citizens never have to cut their pills in half because they can’t afford life-saving medicine;

    WILL not treat its people as an export commodity and a means to earn foreign exchange, but instead create and keep good paying jobs at home, so that working abroad will be a choice rather than a necessity;

    WILL negotiate trade agreements with the nations of the world and should include bilateral labor agreements on overseas Filipinos workers rights, human rights and ensure labor protection and worker’s safety at site;

    WILL work side by side with masons, carpenters, laborers, developers and housing giants to help create decent and affordable housing for every Filipino family;

    WILL give opportunity to create a rural renewal in our country’s farms with improved transportation and infrastructure, better access to capital and technology and an expansion of new markets for our crops, and strengthening our ability to compete in world markets;

    WILL make sure that there is child care facilities in every barangay’s and improving the safety and quality of child care centers, in ensuring that children start school ready to read;

    WILL work for free air country and make sure to reduce or eradicate climate-disrupting and health-threatening pollution in this country and make sure that our country will participate in world free air campaign;

    WILL strengthen our alliances and partnerships around the world, more particularly in Asia that would intensify our strategic cooperation with our neighboring countries. Support democracy in Asia by promoting fair trade and promote hemispheric cooperation on a full spectrum of political, economic, security and social issues;

    I know YOU-Will… Mr. President! Because I believed and I have trust in YOU.

    Manuel “Bong” Amora

    An Open Letter for You, in your Inauguration Day! Mr. President!

    Posted June 9, 2010 by ofwempowerment
    Categories: Election Zing

    An Open Letter to the President-Elect of the Philippines

    Dear President Benigno Simeon “Noynoy” Cojuangco Aquino III ,

    Philippine President-Elect Noynoy Aquino

    First and foremost, we extend our deepest and sincerest congratulations on your ascendancy to the highest-elected office of our beloved country through a democratic process that every Filipino can take pride in for many generations to come. The first step inherent in the process of transformation is recognizing the need for change – and our capacity to change for the better! Thus, from this point onward, we are hopeful that inspired by your convincing victory and leadership, every Filipino will assume his or her role and responsibility to change the status quo by initiating positive changes towards a better and brighter Philippines, no matter where he or she is, and regardless of what citizenship he or she now holds.

    We, the Overseas Filipinos Worldwide (OFW), are a group of Filipinos based abroad and in the Philippines, representing various organizations implementing projects in the Philippines and in our host countries for many years now that are aimed to strategically harness the Philippines’ migration gains into mechanisms for the development of the motherland and our communities of origin.

    Migration gains are mainly remittances by overseas Filipinos to their family members, which are now in the region of USD17 billion and are the primary source of livelihood for millions of Philippine households. At 10.8% of the country’s GDP, they are also the third biggest source of the country’s foreign currency reserves and act as primary driver for our economy, shielding us from bankruptcy during the financial crisis in 1997 and the current one.

    The Filipino diaspora, estimated now at about 10 million working or residing in 239 countries and territories worldwide, send back donations to various humanitarian causes, such as disaster–relief, medical missions, schoolhouses, and other infrastructure. These contributions supplement local and national government deficits and, as of 2003, have already amounted to USD218 million, per BSP figures in that year.

    We do not count here the investments made by OFWs in real estate and the education and health of their family members, and the money spent on various goods and services, as well as on construction, food, shelter, and other inflows that support sectors like the airlines, shopping centers, and banks. Yet, after more than three decades of overseas employment, we do not see genuine signs of poverty alleviation, and instead more and more of our countrymen leave for work abroad.

    Ironically, the Philippine model of overseas migration has become a model of sorts, for other migrant-origin countries to emulate and even copy. This however does not tell the whole story or reveal the other face of migration that has escaped the serious attention of past administrations, specifically, the social costs that migration has bred since government-managed deployment started in the early 70s and up to the present, where we now see at least 3,000 of many of the best and brightest Filipinos leaving daily to take up jobs overseas, due to local employment deficits.

    Other nations like South Korea, Italy, Ireland, Portugal, and Taiwan, who once were labor exporting countries, have been able to get over their migration hump, as a result of their governments’ consciously harnessing their workers’ remittances and investing them to develop local infrastructure, shipyards, factories, and other industries. Convinced of the effectiveness of government programs and also trustful of their leaders’ sincerity, these countries’ expatriates and overseas workers, at great sacrifice, left their high-paying jobs overseas and returned to their home countries to lend their talents and acquired expertise in further helping their respective country’s leap towards developed status even working at low salaries.

    India, another migrant-sending country, is also now going in that direction. These examples serve to illustrate the dictum that migration should be temporary, that it must not be used as a substitute for development. The desirable goal of countries wishing to be strong and globally competitive must necessarily be self-sufficiency and the ability to provide its people with necessary components needed for their human development.

    The advent of a new administration, especially one under your inspired leadership, is a good time to ask where the Philippines is going regarding migration, and to act accordingly. Shall we continue to send out our people and rely on remittances and without any development objectives in sight? Conversely, don’t we have the talent to formulate a road map towards self-sufficiency over a period of time, in order that the hemorrhage of talents could be stopped, that a crisis in our dysfunctional families and society at large could be averted, and so that our people do not have to take migration as a forced option? If long-term migration goals are set now, the government could in the meantime work on some basic but urgent deployment and migration issues in order to clear the way towards having a genuine and serious program on translating migration gains for use in human development.

    In view of this, we humbly suggest starting to look at the following:

    • The government must send clear and strong signals that migration and remittances are only temporary measures to help the government prepare for a longer-term goal of self sufficiency, in which Filipinos no longer look at migration as a forced option. This must be integrated in Medium-Term Development Plans, which is currently being formulated by NEDA, and which should also include how in the meantime strategies, policies, and mechanisms for the productive use and investment of remittances could be harnessed to strengthen the country’s macroeconomic fundamentals.

    • Create a position for a Special Presidential Adviser on Migration and Development, who will work with a technical working group (TWG) composed of qualified individuals who have a background in migration and development, including knowledgeable and committed migrant leaders. Among others, the TWG could conduct studies, consultations, and discussions, and come up with updated situationers and appropriate policy recommendations on how to effectively translate remittances and migrant resources to develop local economies; and to address social costs, facilitation of return migration, reintegration, mechanisms for the counterparting of funds between Filipino diaspora groups, LGUs, and development agencies for local and countryside development, incentives for OFW investments in agriculture, SME, infrastructure, microfinance, cooperatives, and other sectors that need stronger funding support. The work could take the form of draft legislation for study by Congress’s standing committee on OFWs or form the basis for an Executive or Administrative Order, whichever is appropriate or workable. The committee’s work shall be purely consultative and should not supplant the work of government migration agencies.

    • Review and monitor the performance of government agencies in charge of migrant workers, such as the POEA, OWWA, CFO, and the Department of Foreign Affairs, with a view to strengthening these institutions, reducing wasteful and ineffective programs or duplication of work, giving agencies needed resources and funds for effective implementation of programs, and strengthening the capacity of their overseas offices to become centers of service to migrant workers overseas.

    • Departing OFWs contribute USD25 each as a requirement for departure and membership in OWWA and entitlement of welfare benefits. The total corpus of this trust fund is already at the level of at least PHP10 billion. The disposition and administration of this fund has been subject of criticisms, as its use has not been transparent and shown susceptibility to mismanagement. Specifically, reforms in OWWA should (1) impose strict criteria in the process of selection of people who will sit in the Board of Trustees, such that only those qualified and are committed to work for their constituents are appointed, e.g., women OFWs, sea-based, land-based, etc. (2) OWWA proceedings should be made transparent and open to public scrutiny, particularly the investment of the trust funds. (3) the incoming administration, for the benefit of OFWs and through the working group, should require from the current OWWA board an accounting of OWWA funds and how they were invested/used. To this end, the most recent COA audit of migration agencies, like POEA, OWWA, DFA, and POLO offices overseas, must be consulted.

    • The Commission on Filipinos Overseas (CFO) and the National Reintegration Center for OFWs (NRCO) are two small agencies that are doing important work on mobilizing diaspora contributions for development and assistance to OFWs who are reintegrating to Philippine society after working abroad. The CFO, for instance, has submitted recommendations on how gaps and barriers to enhanced diaspora contributions could be addressed, but these have never been acted upon. The NRCO, in the three years it has been created, has given assistance and referrals on livelihood and employment to OFW returnees affected by the global crisis. Their work should be seriously looked into, and whenever necessary, the appropriate level of funds, resources, and support should be given to these agencies.

    • Lack of financial literacy or of the ability to use resources and incomes productively and wisely has been highlighted as a major cultural barrier among not only OFWs but also for most Filipinos. It prevents our people from improving their socio-economic conditions, despite years of employment in the Philippines or overseas. This refers to lack of savings or investment mindset and excessive spending on non-essentials. No less than an institutionalized nationwide program on financial literacy will be able to address this and should include not only OFWs but also members of their family.

    The BSP has been the lead government agency that has conducted financial literacy seminars for OFWs and families since 2006 in more than 30 Philippine cities and 10 cities overseas. This program could be improved and expanded through an impact assessment of the campaign and which might include providing resources for enlisting the DECS to include financial literacy and migration as part of school curriculum, starting from grade school, or the LGUs, by including financial literacy and social costs of migration in the Pre-employment Orientation Seminars (PEOS) conducted in their territories for intending migrants.

    As a final note, while the recommendations above address specific OFW issues, the programs you had avowed to pursue in your electoral campaign on good governance—better access to health, education, employment and livelihood, and business opportunities for all—are all in the right track, constitute the basic elements for self-sufficiency, and provide viable options to our citizens to remain in the country and to devote their talents and resources to developing the homeland. On these, please be assured of our continued support.

    Signed:

    Doris Alfafara, Habagat Foundation, The Netherlands
    Ren Arrieta, USA
    Alex Veloso Bello, Saudi Arabia
    Marvin Bionat, USA
    Ding Bagasao, Economic Resource Center for Overseas Filipinos (ERCOF), Philippines
    Jack Catarata, Germany
    Basco Fernandez, Damayang Pilipino sa Nederland, The Netherlands
    Lorna Lardizabal Dietz
    Cristina Liamzon, Italy
    Judith Puyat-Magnaye, USA
    Mariel Vincent Rapisura, SEDPI Philippines
    Leila Rispens-Noel, Wimler Partnership for Social Progress, Hongkong/Contact Person
    Dennis Yaun, Luxembourg


    Follow

    Get every new post delivered to your Inbox.

    %d bloggers like this: